Column: Mijn grootste wens

 

 Als ik na een middagje wroeten uit mijn groentetuin kom, voel ik het… Ik word ouder. Maar ook mentaal merk ik het. Mijn vormgevervisie over (tuin)esthetiek is door mijn jarenlange ervaring helder en rotsvast. Ik twijfel niet meer. En dat geldt inmiddels ook voor mijn idee over maatschappelijk verantwoord ondernemen.

Het klinkt heel cliché, maar naarmate je ouder wordt ga je over andere dingen nadenken. En over sommige zaken zelfs je mening helemaal herzien. Ik vond het daarom tijd om mijn prioriteiten te verleggen en eens wat terug te doen voor de maatschappij. Ik wilde - naast mijn werk - mijn energie gaan stoppen in een maatschappelijk doel.

Dit idee leverde me eerst meer vragen dan antwoorden op. Want wat vind ik belangrijk? Waar ga ik me voor inzetten? Niet alleen nu, maar voor een veel langere periode. Permanent. En hoe wil ik die bijdrage leveren? Door geld te doneren?

Gelukkig kwamen er ook antwoorden. Zo wist ik zeker dat ik een inspanning wilde leveren waarvan ik het resultaat in mijn generatie nog terug ging zien. En daarmee viel het inzetten voor - overigens fantastische - goede doelen als zorgen voor wereldvrede af. Ook wist ik dat het doneren van geld mij niet genoeg voldoening zou geven. Ik wil namelijk altijd direct (meetbaar) resultaat zien. En daarom restte me één optie: een eigen doel creëren.

Uiteindelijk viel de maatschappelijk verantwoorde appel niet ver van de boom. U weet wellicht dat Martin Veltkamp Tuinen een vestiging in Georgië heeft die in Eurazië parken en tuinen maakt. En misschien weet u zelfs ook wel dat in Georgië straathonden een groot probleem zijn. Ik zag dit ook. En besloot dat ik daar mijn hoofd niet voor wilde omdraaien.

Ik ben daarom (met de hulp van anderen) een hondenopvangcentrum gestart. Samen hebben wij de stichting DOG opgericht die inmiddels (onder Nederlandse leiding ter plaatse) kennels en andere faciliteiten beheert. We doen goed werk en ik zie direct resultaat: zwerfhonden worden door Georgische dierenartsen gesteriliseerd en van medicatie voorzien. Daarnaast worden er scholen bezocht en kinderen geleerd dat honden leuk en waardevol kunnen zijn. En soms worden honden zelfs in Georgische adoptiegezinnen geplaatst. 

Deze resultaten maken mij erg blij. Ondanks dat ik weet dat mijn initiatief slechts een druppel op de gloeiende plaat is. Maar elke hond is er eentje. En wie weet veroorzaakt onze inspanning iets groters. Dat zwerfhonden uit het straatbeeld van Georgië verdwijnen misschien. Of in ieder geval dat we de aankomende jaren deze dieren kunnen blijven helpen. Want dat is mijn grootste wens voor nu.

 

Wilt u helpen? Om de initiatieven van stichting DOG te kunnen voortzetten werven wij donateurs in Nederland. Kijk op www.dogshelter.nl voor meer informatie. Of volg onze werkzaamheden (en resultaten!) via Facebook